Terug in Nederland

Standard

Lieve lezers,
Hier een laatste berichtje op mijn blog van mij. Inmiddels ben ik alweer zes dagen in Nederland en kan ik zeggen dat ik alweer echt gewend ben aan het Nederlandse leven met luxe, netheid, regels en kou. Helaas was dat thuis komen niet helemaal zo gemakkelijk als verwacht. Ik zal eerst nog even beginnen met het laatste weekend in Sri Lanka en het afscheid op Hellabeem.
Vrijdag hebben we eerst afscheid genomen van Maarten, die ging namelijk alweer terug naar Nederland. Zaterdag ben ik samen met Teske en Rick naar Matara geweest. Hier is een Nederlands en Portugees fort. Leuk om nog even te bekijken, vooral omdat het zo dichtbij was. Kon toch niet dat we dit nog niet gezien hadden? Hier hebben we nog een heuse krokodil in de gracht rond het fort zien zwemmen en het allerbeste fruittentje ontdekt. Echt, die man had ontzettend veel fruit! En alles was even lekker!
Zondag was het weer poyadag. En deze maand alweer een speciale! Op deze dag kwam Boeddha namelijk naar Sri Lanka. Overal in Sri Lanka waren weer tentjes aan de kant van de weg waar je tegengehouden wordt om wat te komen eten of drinken. Ook de jongens van Hellabeem hadden iets bedacht. Samen met de nanny’s hadden ze een aryrvedic (de traditionele geneeswijze) medicijnen thee gemaakt om ook uit te delen. Uiteindelijk bleek het een goede tactiek wanneer je de witjes op de weg zet om de mensen tegen te houden (zo inwaarts het land blijven ze toch nog steeds verbaast kijken) zodat de mensen stopten waarna de jongens thee uitdeelde met zoetigheid om samen met de thee te eten.
Ook hebben we smiddags en ’s avonds iedereen in de tractor geladen om op zoek te gaan met eten. Rijst en curry op twee plekken en een ijsje toe weer ergens anders. Erg gezellig met zoveel mensen op een klein stukje en overal te stoppen voor eten.
Maandag was inpak en afscheid dag. We kregen allemaal lieve kaartjes en tekeningen en heel veel mooie woorden van iedereen. Wij hadden voor iedereen op Hellabeem foto’s af laten drukken die we gemaakt hadden de afgelopen 5 maanden waar we achterop voor iedereen een persoonlijk bedankje geschreven hadden. Volgens mij vond iedereen dat ook erg leuk.
Dinsdag ochtend zijn we dan echt van Hellabeem vertrokken met al onze spullen. Het plan was de laatste twee dagen nog even van het strand te genieten in Mount Lavinia, dicht bij Colombo, en dus het vliegveld. Helaas dacht het weer hier even anders over. Het regende namelijk een heleboel! Dus toen wij met al onze spullen (en we hadden echt veel te veel zooi om mee te nemen naar Nederland..) in Mount Lavinia aankwamen waren we er al helemaal klaar mee. We zijn dus lekker naar Colombo geweest om daar nog wat rond te kijken en naar de Engelstalige bioscoop te gaan (die overigens niet erg leuk was deze keer). Gelukkig was het woensdag wel droog en hebben we nog de hele ochtend kunnen genieten van het strand, en het laatste uur zelfs van de zon!
Aan het eind van de middag zijn we met de trein naar Negombo gegaan. We zouden half 5 ’s nachts vliegen dus ergens slapen was niet echt meer een optie. Het is dus een fijne avond en nacht op het vliegveld geworden.
Nadat onze carrumboarden gewoon ingecheckt werden zonder extra kosten en een half uur vertraging vertrokken we naar Abu Dhabi. Dit ging nog helemaal top, hier ergens ging het mis..
In Abu Dhabi kwamen we drie kwartier te laat aan en we werden bij het uitstappen meteen apart genomen. Ze wilden het vliegtuig naar Dusseldorf alvast laten vertrekken. Of wij het een probleem vonden om naar Amsterdag te vliegen in plaats van Amsterdam. Als wij daar dan ook uit mochten stappen vonden wij dat natuurlijk geen probleem!
Dus in het half uur dat we hadden zijn we snel naar de juiste gate gerend en ondertussen nog even contact met Nederland opgenomen om te vertellen dat we naar een ander vliegveld zouden komen.
Deze vlucht vertrok netjes op tijd en ging ook helemaal voorspoedig. Voordat we uitstapten hebben we nog even gevraagd of we onze bagage meteen op konden halen door de overboeking. Maar dit zou geen probleem zijn..
Helaas, het bleek anders. Bij de servicebalie konden ze ons vertellen dat als wij onze bagage hier uit het vliegtuig wilde halen (officieel hadden ze ons ook nog doorgeboekt naar Dusseldorf vanaf Amsterdam) Dat dit een fijne 275 euro per stuks bagage zou gaan kosten. Oeps… Hier waren wij het natuurlijk absoluut niet mee eens! Ondertussen zagen we aan de andere kant van het raam onze familie al staan met een super cool spandoek! Maar hier konden we dus nog niet heen..
Gelukkig moesten we voor de volgende balie wel naar de aankomsthaal om daar iedereen even snel om de hals te vliegen. Maar helaas maar voor kort, want het was doorrennen naar Etihad, onze vluchtmaatschappij. Na heel wat gebel bleek het echt niet te kunnen volgens klm zonder te betalen dus wij zouden alsnog naar Dusseldorf door moeten vliegen (dus de familie is maar weer naar huis gegaan…), maar helaas, bij inchecken bleek de gate al gesloten. Dus hop, het hele balieverhaal weer van voor af aan. Bleek de vlucht vertraging te hebben. Dus snel een instapkaart halen, door de douane (en natuurlijk werden we er in Nederland wel allebei uitgepikt, terwijl mijn tas tot elke millimeter vol zat..) en rennen naar natuurlijk bijna de allerlaatste gate. En daar, je raadt het al, het vliegtuig was al vertrokken…
Na nog een zeer samengevatte servicebalie hoppen moesten we dan toch echt besluiten om de bagage eruit te kopen in de hoop dat we het ooit terug zouden kunnen vragen. Dus gelukkig konden we na 5 uur op Schiphol eindelijk onze bagage ophalen en met de trein naar huis. Maar een pechdag zou geen pechdag zijn hè.. Bij de balie waar we de bagage op konden halen werd ons verteld dat we het moeilijk op konden halen, want de bagage bleek vermist.
Ofwel, de korte samenvatting; dan ben je 6 uur verder; is je familie weer naar huis, zijn we 550 euro armer, hebben we hiervoor helemaal geen bagage ontvangen, en kunnen we met de trein op naar huis. Gelukkig wel zonder bagage! Scheelt wel zeulen!
Inmiddels zes dagen later is onze bagage nog steeds niet terecht, gelukkig hebben we vanochtend al wel gehoord dat de bagage is gesignaleerd in Dusseldorf. Het is alleen nog afwachten wanneer dit naar Amsterdam komt, maar daarna wordt het tenminste wel thuis bezorgd..
Thuis was het weer even wennen aan de lange zonuren (ik was toch echt even vergeten dat het hier zo lang licht was…) het fietsen en alle georganiseerde huizen. Maar stiekem is het ook wel weer erg leuk om iedereen te zien. Ik zal nog lang heimwee hebben naar Sri Lanka, maar dat hoort erbij denk ik dan maar.
Dit is mijn laatste verslag. Iedereen die mijn blog gelezen heeft heel erg bedankt! Ik vond het leuk om de blogs te schrijven, en nog leuker om jullie reacties te lezen!
Liefs Laurette

Advertisements

Dag Land

Standard

Dag Sri Lanka, met je mooie groene natuur.
Dag Sri Lanka, met alle mooie beesten; olifanten, gekko’s, pauwen, ijsvogels en buffels. Ik ga jullie missen.
Dag land, met alle enge en giftige beesten; slangen (gelukkig nog steeds geen in het wild gezien), duizendpoten, muggen en schorpioenen. In Nederland kom ik jullie opzoeken in de dierentuin, maar verder mogen jullie lekker in Sri Lanka blijven.
Dag Sri Lanka, met altijd mooi weer, tropische regenbuien en benauwde lucht. Ik ben inmiddels zo aan jullie gewend dat ik bang ben voor 25 graden in Nederland! (kouder durf ik echt nog niet aan te denken).
Dag Sri Lanka met fantastische mensen. Jullie pakken het even wat anders aan dan wij Nederlanders, maar we zouden ook nog veel van jullie kunnen leren.
Dag Sri Lanka zonder stress. Waarom maak ik dit verhaal eigenlijk? Het duurt nog langer dan 24 uur voordat ik vertrek…
Dag Sri Lankaanse keuken. Al kan ik alle chillie nog steeds niet helemaal aan. Ik heb wel hard mijn best gedaan. Ik ga proberen je gerechten voort te zetten in Nederland zo nu en dan.
Dag Sri Lankaans fruit. Ik ben bang dat ik helemaal geen fruit meer lust in Nederland nu ik jou heb leren kennen.
Dag Sri Lanka met tuktuks die je altijd aan kunt houden onderweg. Ik denk dat de mensen in Nederland gek staan te kijken wanneer ik opeens een auto aanhoudt en meteen begin af te dingen.
Dan zeg ik ook meteen met veel plezier alle tuktukdrivers gedag. Want, NEE!! Ik wil geen taxi!
Dag land met gekke gewoontes. Ik ben blij dat als ik in Nederland op visite ga gewoon iedereen aan tafel komt zitten om te eten.
Dag Sri Lanka waar de emancipatie hopelijk ook een beetje sneller doorzet.
Dag Sri Lanka met een stuk minder moderne spullen dan in Nederland.
Dag Sri Lanka met vaak een koude douche. Jou ga ik absoluut niet missen!

Dag Hellabeem met alle jongens die stuk voor stuk fantastisch zijn. Net als alle docenten, staffleden en oprichters.
Dag Hellabeem, jij was vijf maanden lang mijn thuis. Ik ga opnieuw naar huis toe.

Hoi Nederland, daar ben ik weer.
Nederland, volgens mij heb ik zowel een koude winter als een slechte lente gemist. Top!
Hoi lieve vrienden en famillie. Ik ben blij jullie weer te kunnen zien. We hebben een hoop bij te kletsen.
Hoi Nederland, tot donderdag.

Standard

Hoi hoi,

Er zijn pas drie weken voorbij na mijn vorige verslag, maar er is alweer ontzettend veel gebeurd!
Na mijn vorige verslag heb ik samen met Teske er een nieuwe hype ingebracht op Hellabeem. We hebben een groepje geleerd hoe je vriendschapsbandjes knoopt. Goed voor de motoriek, en het is ook nog leuk om te hebben. Nou dit was toch leuker dan gedacht! Voor we het wisten waren alle jongens twee weken druk bezig met het knopen van armbandjes. En wij maar afvragen of de jongens het wel leuk zouden gaan vinden..

Het weekend erna is er nog een nieuwe vrijwilliger op Hellabeem gekomen, Rik. Hij is voor een jaar door Azie aan het reizen en blijft hier eerst een maand om te klussen aan de gebouwen. Inmiddels met vier Nederlandse vrijwilligers zijn we Zaterdags naar Weligama gegaan om te surfen. De jongens hadden dit nog nooit gedaan, dus dat moest natuurlijk uitgeprobeerd worden! Zelf heb ik de hoop inmiddels echt opgegeven om ooit te leren surfen, dus ik ben maar als fotograaf meegegaan. Voor de verandering hadden we een heel mooie ochtend waarin we zelfs verbrand zijn, maar toen we weggingen begon het opeens te storten! Maar gelukkig konden we schuilen bij een Restaurant dat gesloten was ivm met het laagseizoen. Nou hier bleek weer hoe ontzettend gastvrij de Sri Lankanen zijn! We zaten nog geen drie minuten en we hadden al een heleboel eten voor onze neus staan samen met een fles brandy. Dit blijft toch een groot verschil met Nederland.

De hadden al een heel tijd in gedacht dat we eens Nederlandse pannenkoeken wilden bakken voor de jongens. Ze kennen het hier wel, maar dan heel anders met kokosnootmelk (natuurlijk). Deze week was Indika, onze kok, jarig en dit was natuurlijk de perfecte gelegenheid. We hebben er een mooi feestje van gemaakt deze dag. Na de lunch hebben we Indika vrij af gegeven en zijn keuken overgenomen. De hele middag zijn we bezig geweest met bakken, maar dan hadden we uiteindelijk ook wel een stuk of 150 pannenkoeken! De eerste waren natuurlijk voor Indika zelf en daarna kon hij vroeg naar huis toe. Maar bij zijn tuktuk stond hem eerst nog een verassing te wachten. We hadden namelijk zijn hele tuktuk volgestopt met balonnen! Hij heeft ze allemaal meegenomen, maar naar verhaal bleven er uiteindelijk na een flinke windvlaag nog maar een paar over.
De jongens vonden de pannenkoeken ‘s avonds ook erg lekker! Waar wij/zij alleen geen rekening mee gehouden hadden was het feit dat een pannenkoek natuurlijk een stuk meer vult dan de rijst die zij hun hele leven lang al drie keer per dag eten. Er hadden er toch best een aantal buikpijn omdat ze zoveel gegeten hadden.

Het volgende weekend zat vol leuke dingen. Vrijdag en zaterdag gingen we namelijk met heel Hellabeem, zowel de jongens, staff, docenten en vrijwilligers, op tripp! We zouden eigenlijk alleen een dag gaan, maar iedereen wilde zo graag ook een nachtje blijven slapen dat we besloten hebben om twee dagen te gaan wanneer de staff en vrijwilligers mee konden betalen aan de tweede dag. Nou dat is dus gelukt!’
Vrijdagochtend om vier uur stond iedereen paraat om in de bus te stappen die ons twee dagen rond zou rijden. Het werd een weekend met heel veel in de bus zitten en weinig slaap, maar daarvoor in de plaats hebben we wel erg veel leuke dingen gedaan! We zijn begonnen bij het nieuwe vliegveld in Sri Lanka in het zuiden. Voor veel jongens was dit de eerste keer dat ze vliegtuigen van zo dichtbij konden zien. Hierna hebben we een heleboel tempels bezocht, volgens mij hebben we er wel zes gezien in twee dagen tijd. Dus die zal ik jullie ook maar niet allemaal beschrijven. Ze hebben allemaal een grote stoepa, veel boeddha’s en mensen in wit gekleed op blote voeten.
In de bergen zijn we nog gestopt bij een grote waterval en uiteindelijk kwamen we ‘s avonds laat aan in Badulla waar we zouden slapen. Even was het slaapplekker stress of iedereen wel een bed had, maar na heerlijk eten en een groot feest kon iedereen toch een bed opzoeken.
De volgende ochtend vertrokken we alweer vroeg om naar de Vedda’s te gaan. Dit is de bevolkingsgroep van Sri Lanka die hier al het langste wonen. (De Singalesen en Tamil zijn het hier natuurlijk absoluut niet mee eens, maar ik denk dat ze het daar nooit eens over gaan worden). Eigenlijk is het nog maar een heel kleine bevolkingsgroep die door alle bouw verdreven is tot kleine dorpjes aan de rand van een natuurreservaat. Deze mensen leven nog op traditionele wijze waarbij alle mannen alleen in een sarong (een rok voor mannen) lopen en de oudere mannen met een bijl over hun schouder. Als je het mij vraagt houden ze dit alleen nog in stand voor de toeristen, want toen we hier waren was het vooral een geleur om geld. Je kon vanalles kopen en zelfs daarna konden ze nog bedelen om geld. Maar wanneer je hier een klein beetje doorheen keek kon ik nog wel een glimp opvangen van het volk wat het ooit geweest was.

Op de weg terug naar Hellabeem kregen we bericht dat het had gestormd in Weligama, er zou ook een boom gevallen zijn op de weg naar Hellabeem toe. Toen we uiteindelijk om drie uur ‘s nachts terugkwamen in Ibawalla was de boom al verwijderd, maar we hadden geen elektriciteit meer. Dit heeft nog een dag of drie geduurd. We hebben vaker geen stroom hier als er weer eens een boom of eenn aap op de elektriciteitsdraden is gevallen/gesprongen. Maar nu het wel wat langer duurde merk je toch hoe snel je dat gaat missen.

Zondag kwamen er drie meiden die stagelopen op een project in Kandy. Dit was voor ons ook een mogelijkheid geweest, en de meiden waren wel nieuwsgierig hoe het er bij ons aan toe gaat. Zondag zijn we met 7 mensen (en nog allemaal Nederlanders ook!) naar een blowhole geweest. Hier komen twee zeestromingen samen en wanneer de golven wild genoeg zijn wordt het water tussen twee rotsspleten soms wel twintig meter hoog gespoten. Eigenlijk viel dit erg tegen, maar het was wel een erg gezellige dag!
Maandags hebben ze nog meegekeken met onze stage waarna ze weer terug gegaan zijn naar Kandy.

Afgelopen weekend zijn we met z’n vieren allerlei bezienswaardigheden aan de westkust afgegaan. Rik had Galle nog niet gezien, dus daar zijn we natuurlijk begonnen. Onze volgende stop was Telwatte waar het (enige) Tsunami foto museum zit. Al is dit al heel wat jaren geleden, in het hele land zie je hier nog de gevolgen van. Ook kent iedereen wel iemand die in deze tijd is overleden. Het museum bestond alleen uit foto’s en een aantal spreuken en uitleg. Maar dit maakte het juist nog meer indrukwekkend.
Hierna zijn we naar een schildpaddenfarm geweest in Koskoda. Hier worden schildpadeieren uitgebroed een paar dagen verzorgd en weer uitgezet in zee. Wat een ontzettend leuke beesten! De foto’s zullen wel laten zien hoe schattig ze zijn! Ook heb ik een enorme blinde schildpad vastgehouden. Ze kunnen echt heel groot worden.

Na geslapen te hebben in ons vertrouwde guesthouse in Hikkaduwa zijn we opgesplitst in een jongens en meidengroep. Ik ben samen met Teske nog naar het maskermuseum geweest in Ambalagoda. Hier staat Sri Lanka echt bekend om, de handgemaakte maskers. Deze werden vroeger (en nu heel soms nog steeds) gebruikt in dansen om slechte geesten weg te drijven.

Afgelopen donderdag zijn de jongens begonnen met pellen van kaneel. Dit wilden wij nog heel graag een keer meemaken en daarom hebben ze donderdag alvast een dagje gepeld. Dit was erg leuk om te zien en ik heb zelf ook lekker mee kunnen helpen. En nu weet ik ook waarom kaneel in Nederland zo ontzettend duur is. Wat een werk komt hierbij kijken! Eerst worden de bomen omgehakt en ontdaan van de zijtakken en bladeren. Vervolgens wordt met een mesje alle barst van de takkes af gesneden. De volgende stappen is echt het pellen. Met een rond staafje wordt eerst het vocht naar boven gebracht wat het kaneel vastzet aan het houdt. Hierna wordt met een mesje heel voorzichtig in delen de kaneel van het hout afgehaald. Maar dit was nog een stuk lastiger dan het leek! Ik had na een aantal keer proberen nog steeds de scheuren in het kaneel zitten. Als laatste stap worden de kleinere stukjes in de grote stukken kaneel gelegd en zo wordt er een meter kaneel gevormd. Als het goed is zal dit rondkrullen tot een kaneelstok wanneer het droogt.

Vandaag is Maarten weer terug naar Nederland vertrokken. Als afscheidsfeestje voor ons alledrie hebben we gisteren een kampvuur georganiseerd. Samen met marshmellows en muziek zorgde dit voor een erg gezellig avondje! Al vonden de meeste jongens de marshmellows in het begin maar gek en ik kwam er zelf achter dat een kampvuur in zo’n warm land toch wel een beetje gek is. Maar wel erg gezellig zolang je er maar niet te dichtbij zit.

Behalve heel veel leuke dingen heb ik de laatste tijd ook nog een beetje pech gehad met de muggen. Al een week of vier geleden ben ik helemaal lek gestoken en had vervolgens een stuk of 90 muggenbulten. Dit is op zich nog niet zo erg, maar blijkbaar heeft mijn lichaam een allergische reactie ontwikkeld tegen de muggen hier want ze kregen allemaal vrij vreemde vormen en zijn uiteindelijk gaan ontsteken. Inmiddels vier weken verder heb ik al heel wat creampjes en pilletjes gehad en het gaat eindelijk de goede kant op! Dus misschien zijn ze wel weg als ik volgende week in Nederland terugkom?

Volgende week woensdag op donderdagnacht vliegen Teske en ik alweer terug naar Nederland. De tijd gaat eigenlijk veel te snel dus ik probeer nog te genieten van alle laatste dagen hier.
Van het weekend zullen we nog wat leuke dingen gaan doen en maandag zal bestaan uit nog een klein deel stage en inpakken. Dinsdag vertrekken we richting Colombo om daar in de buurt nog een dag te kunnen genieten van de zon en het strand. Ik kan nu in ieder geval wel echt zeggen; Tot volgende week in Nederland!

Liefs Laurette

de vakantie alweer vergeten?

Standard

Lieve allemaal,

Inmiddels is het al ruim drie weken geleden dat ik vakantie had en dus ook drie weken geleden dat ik hier wat gepost heb. Ofwel, het is hoog tijd om jullie weer wat bij te kletsen.

De maandag na de vakantie kwamen alle jongens weer langzaam binnendruppelen. Ik vond het heerlijk om weer mensen te zien hier op Hellabeem, want ik vond het maar gek. Normaal hoor je altijd wel stemmen, maar die twee dagen dat wij hier in de vakantie geweest zijn was het echt helemaal stil. Voordat ik het wist zaten we na alle vakantieverhalen dan ook zo weer in het Hellabeemritme. Weer eten in een volle eetzaal met iedereen, weer vier dagen in de week pmt geven, drie keer in de week aerobics, weer een heleboel chillie bij het ontbijt (waarvan ik merkte dat ik dit toch wel iets geminderd had in de vakantie), veel carrum spelen, muziek na het avondeten en gewoon alle mensen die weer aangekomen waren. De vakantie ben ik zeker nog niet vergeten, maar het verbaast me wel dat je echt zo weer verder gaat waar je gebleven bent.

Het eerste weekend na de vakantie hadden we het wel even gehad met al het gereis. We zijn dus lekker in de buurt gebleven. Alleen zijn we nog een dag naar Mirissa geweest, het dorp naast Weligama. Hier hebben we vooral lekker genoten van het strand en eigenlijk vrij weinig gedaan. Het was niet echt mooi weer, maar het blijft hier toch altijd warm en zelfs met bewolking ben ik nog een beetje verbrand! Ook hadden we gehoord dat Mirissa een van de beste roti/kotu shops heeft. Die moesten wij natuurlijk wel proberen! Nou en ik vond het inderdaad echt super lekker! De nieuwe combinatie; een rotipannekoek met banaan, ijs, chocola en koekkruimels. Klinkt gek; maar het is erg lekker!
Dit weekend is er ook nog een nieuwe vrijwilliger gekomen uit Nederland die gaat helpen bij de fysiotherapie. Dus weer wat nieuwe gezelligheid.

De week erna was eigenlijk een heel normale stageweek. Wel zijn we begonnen met zwemmen met een van de nieuwere jongens. Hij kan te weinig zelfstandig bewegen om al met de rest van de klas mee naar de zwemlessen te gaan, dus wij hebben de taak gekregen hem daarvoor klaar te stomen. Dit was echt heel erg leuk om te zien. Iemand die normaal gesproken altijd in de rolstoel zit kon opeens lekker vrij rondspetteren in het zwembad. En als als hij zich vasthoudt aan de zijkant kan hij zelfs staan! Erg leuk om deze verassingen te zien ontstaan.

Helaas had ik deze week ook een beetje een electronicapechweek. Op een dag hebben zowel de harde schijf van mijn computer als mijn externe harde schijf het begeven. Hoe ik dat voor elkaar krijg? Tsja, wist ik het maar. Maar je snapt, best een groot probleem.. Maar gelukkig lopen hier veel mensen rond met verstand van electronica, er is dus heel veel geprobeerd om ze beide weer tot leven te wekken, maar helaas, ik heb nog de hoop dat iemand mijn bestanden in Nederland kan gaan redden, en tot die tijd ben ik alles kwijt. Inmiddels heb ik wel weer een werkende laptop, en krijg ik binnenkort als het goed is een nieuwe harde schijf en ben ik weer helemaal bij de tijd enzo.

Het tweede weekend zijn we met z’n drieen naar Hikkaduwa geweest voor een kort weekendje. Hier waren we in de vakantie ook al geweest, maar we hadden gehoord dat je hier met hele grote schildpadden kon zwemmen en we vonden het sowieso een leuk strand. Dus hop, gewoon nog een keertje! Na een tussenstop in Galle om het even aan Maarten te showen en een lekkere brownie te eten zijn we verder gereist naar Hikkaduwa. Hier bleek alles opeens anders! Het water stond opeens veel hoger en het strand zag er helemaal anders uit! Oja, het is het regenseizoen. Maar gelukkig was ons guesthouse gewoon nog open en was de zee nog steeds lekker om in te duiken. Uiteindelijk hebben we geen schildpadden gezien omdat we een beter (diervriendelijker) alternatief hebben gevonden voor een van de volgende weekenden. Maar we hebben wel goed kunnen genieten. En een nieuwe primeur; Aan het strand liggen in de miezerregen. En het is hier niet eens eens een straf.
Terug in Weligama hebben Teske en ik een Carrum board gekocht! We vinden het spel namelijk zo leuk dat we het eigenlijk ook wel mee naar Nederland willen nemen, het enige probleem was of het wel mee in het vliegtuig mag. Maar dit bleek wel het geval, dus top! Na even zoeken hebbben we de goedkoopste gevonden bij een moslimse verkoper met een klein winkeltje met de spullen voor een heel grote winkel. Maar hij had helemaal mooi een board voor ons allebei, en hij wilde ze zelfs voor ons inpakken om mee te nemen in het vliegtuig. Uiteindelijk hebben we ze gisteren opgehaald. Ze zitten al helemaal ingepakt, dus weinig om van te genieten. Het zijn vooral nog zorgen over hoe we het ooit gaan vervoeren, maar ach, dat gaat vast goedkomen. We hebben in ieder geval een mooi souvernier voor onszelf.

De volgende stageweek moest een van de jongens naar het ziekenhuis, omdat hij nog steeds geen diagnose heeft en niemand weet exact wat hij precies heeft. Ik wilde eigenlijk heel graag hier een ziekenhuis van binnen zien dus ik ben mooi meegeweest.
Nou dit was echt een heel ander ziekenhuis dan in Nederland! We kwamen al binnen op de drukste tijd en moesten ‘even’ door de afdeling orthopedie. Overal stond het vol met mensen in het gips, een kind met een gebroken been wordt even op de trap geinstaleerd, brancards ertussen voor de mensen die niet kunnen staan. Phoeh, ik zal nooit klagen dat het in Nederland druk is in het ziekenhuis.
Eigenlijk was het hele ziekenhuis een beetje zoals ik me voorstel bij de ziekenhuizen in Nederland 100 jaar geleden. Bloedprikken gebeurd gewoon tussen alle vieze bebloede watjes van de vorige patienten en het buisje mochten we zelf even afleveren bij het laberatorium. Uiteindelijk heeft ons bezoek niet veel opgeleverd behalve dat we nu weten dat je 12 uur moet vasten voordat je alle onderzoeken mag gaan (en wat natuurlijk niet gebeurd was..) Maar ik heb in ieder geval wel het ziekhuis van binnen gezien. En al is het een stuk minder smetteloos in Nederland, hier wordt iedereen wel gratis geholpen en uiteindelijk kom je vanzelf aan de beurt.

Het afgelopen weekend was het Vesak Poya. De vollemaandag waarin de geboortedag en de sterfdag van Boeddha wordt gevierd. Groot feest dus! Het is hier gebruikelijk om hiervoor allemaal lampionnen te maken en op te hangen. Ook onze jongens zijn de hele week druk bezig geweest met knutselen. Ze zijn erg mooi geworden, ik zal een foto meesturen. Ook staan er overal hele grote borden (lees zo’n 20 meter hoog) met allerlei beeltenissen van Boeddha en heel veel gekleurde lichten. Erg leuk om ‘s avonds dus door Sri Lanka te komen in dit weekend.
Wij zijn zelf vrijdag tot en met zondag naar Arugam bay geweest, in het oosten van Sri Lanka. We wisten dat het lang reizen zou zijn, maar het viel uiteindelijk alsnog tegen. Een kapotte bus, veel pech met bussen die pas twee uur later vertrokken. Uiteindelijk zijn we zowel vrijdag als zondag 11 uur onderweg geweest, inclusief zes uur staan de terugweg. Maar door alle dingen die er te zien waren door de Vesak poya was het toch nog wel leuk. Het was heerlijk strandweer dus daar hebben we ook maar van genoten. Eigenlijk wilden we ook nog surfen, maar voor de wat makkelijkere golven hadden we ook nog moeten reizen, en daar waren we eigenlijk wel even klaar mee. Ook hadden ze hier nog allemaal mooie grote lampionnen gemaakt en het is gebruikelijk dat er op heel veel plekker gratis eten en drinken uitgedeeld wordt. Dus we zijn ook twee keer van straat geplukt om even een kop thee te komen drinken om vervolgens weer verder te gaan.

Toen ik begon aan dit verslag dacht ik niet zoveel zou hebben om over te vertellen, nou dat viel dus wel mee. De tijd lijkt hier ook echt voorbij te vliegen, en over vier weken gaan we ook alweer naar huis.. Dus ik geniet nog maar even volop van de laatste weken.

Liefs Laurette

Vakantie!!

Standard

Hoi hoi allemaal,
Zo, na een hele mooie maand vakantie ben ik weer terug op Hellabeem. De grote schoonmaak heb ik er al opzitten (je kunt je voorstellen hoe een kamer waar je een maand niet bent in een warm land met veel beesten als Sri Lanka eruit ziet na een maand) net als weer het eerste nachtje in mijn “eigen” bedje. Het voelt inmiddels toch echt als thuiskomen op Hellabeem. Maar goed, ik heb natuurlijk een heleboel gedaan in de maand vakantie, dus ik ga gewoon bij het begin beginnen.
Op vijf april ben ik naar het vliegveld gegaan in Colombo geweest om Jasper op te halen, want die was namelijk veilig geland in Sri Lanka! Uiteindelijk duurde het reizen in Sri Lanka weer eens langer dan verwacht, waardoor ik het hele vliegveld niet eens gezien heb, maar gelukkig was het ook een feestje om hem in Colombo weer te zien. Hierna zijn we doorgereisd naar Unawatuna voor drie dagen. Lekker bij het strand, en voor Jasper erg fijn om even aan het klimaat van Sri Lanka te wennen. Hij had het getroffen, want hij kwam precies aan op de warmste dagen van het jaar. En dat was te merken! De dag erna hebben we Teske ontmoet in Galle waarna het reisgezelschap compleet was. Ook konden we vanaf hier mooi nog even een uitstapje maken naar Hellabeem, want dat wilde ik Jasper natuurlijk erg graag laten zien!
De drie dagen hierna zijn we doorgereisd naar Ratnapura. Deze stad ligt meer in de heuvels in het binnenland. We kwamen hier terecht in een heel mooi koloniaans resthouse boven op een heuvel waardoor je over een groot deel van de stad uit kon kijken. De voornaamste reden dat we naar Ratnapura waren gegaan, was dat we heel graag de Adams Peak wilden beklimmen die hier vlak in de buurt ligt. Dit is een berg van ruim 2000 meter hoog waarvan gezegd wordt dat deze twee keer door Boeddha zelf bezocht is en waarbij hij een voetstap achtergelaten heeft op de top (het detail dat de voetstap een halve meter groot is lijkt iedereen steeds te vergeten, net als het feit dat de Christenen zeggen dat het de voetstap van de heilige Tomas is en de Hindoeïsten van Shiva). De berg wordt als pelgrimstocht beklommen om de voetstap een eer te bewijzen. Nou dit wilden wij als actievelingen natuurlijk ook! We hadden gehoord dat je via meerdere wegen naar boven kan, de korte weg die veel toeristen nemen en de veel zwaardere weg die de meeste Sri Lankanen nemen. Dat werd natuurlijk de tweede! De tocht hebben we ’s nachts gelopen, omdat je de zonsopgang dan heel mooi zou kunnen zien vanaf de top van de berg. Nou en die top hebben we voor zonsopgang behaald! Ongeveer 13 km. , 12000 treden, 6 uur en twee kilometer omhoog traplopen. Een ontzettend zware klim, en de zon konden we niet eens op zien komen door de bewolking. Maar wat zijn we trots dat we het gedaan hebben! Ik heb de hele week erna nog scheef gelopen van de spierpijn, maar dit heb ik er echt voorover gehad!
Na een heleboel bijslapen zijn we doorgereisd naar Kegalle. Hier geslapen in een verschrikkelijk hotel waar we ook weer snel weg zijn gegaan. Maar we waren hier omdat het in de buurt was van een elephant orphanage. Hier hebben we heel stoer een olifant gewassen in de rivier en zelfs een stukje gereden op een olifant!
Onze volgende stop was Kitulgalla. Hier zouden we namelijk kunnen raften. Nadat we in het dorp aankwamen regende het heel erg hard en we hadden nog geen guesthouse gevonden. Maar we waren blij dat we nog heel lang doorgezocht hadden, want uiteindelijk hadden we echt een perfecte plek gevonden! We sliepen in een soort outdoor camp met op tien meter afstand die wild stromende rivier. Het beviel ons hier zo dat we hier wel een aantal dagen gebleven zijn. Er was namelijk ook genoeg te doen! We hebben dus geraft, want daar kwamen we immers voor. Maar we hebben ook natuurlijke glijbanen gezien, onze kleren in de rivier kunnen wassen (dit was toch wel erg leuk, en het ging nog een stuk sneller ook dan in zo’n klein emmertje), veel gewandeld, gezwommen en de plek gezien waar de film “a bridge over the river kwai” is opgenomen. We hebben het hier dus erg naar onze zin gehad!
Maar ook nu was het weer tijd om door te reizen. Dit keer naar Anaradhapura, een oude hoofdstad van Sri Lanka. Dit was weer een erg lekker lange busreis van zo’n zes uurtjes. In bussen gezeten hebben we in ieder geval genoeg gedaan de afgelopen maand. Het kost echt helemaal niks. Voor anderhalve euro kan je het hele land doorreizen, maar de bussen zitten wel altijd stampend vol waardoor je vaak moet staan en er zijn niet altijd die logische verbindingen op logische tijden die je zelf graag zou zien. In Anaradhapura wilden we vooral cultuur zien, maar op één of andere manier schoot dit niet zo op. Eerst had ik heel dom een hemdje aangedaan (zucht, was ik toch nog even de domme toerist) wat natuurlijk niet mag. Ook waren we in de warmte veel te veel gaan lopen en we weigerden toch echt om dertig dollar te betalen om voor de laatste twee uur nog het een en ander te zien. Ofwel, het schoot allemaal niet zo op. Ook vonden we de stad maar niks, dus op weer naar de volgende plaats.
Aangezien we nog veel cultuur op ons programma hadden staan zijn we eerst doorgereisd naar de oostkust. Net even boven Trincomalee ligt het dorpje Upuvelli. Dit was echt een prachtplekje! Super witte stranden, een heel mooi rustige blauwe zee, en een heel leuk alternatief guesthouse waar we met drie personen voor 1800 rupees konden slapen (ofwel, ongeveer 11 euro). De eerste nacht hadden ze een bed te weinig, waardoor ik uiteindelijk in een hangmat buiten heb geslapen. Dit was een erg mooie ervaring, vooral omdat ik nu vanuit mijn hangmatje uit de zee de zon op kon zien komen! Toch wel erg gaaf! Verder zijn we hier nog naar een waterpark geweest waarvan ze blij moeten zijn dat hier niet de Nederlandse keurmerken gelden (al hadden wij dat wel fijn gevonden). Ze hadden allemaal leuke glijbanen, maar we hebben ons toch meermaals afgevraagd hoeveel mensen er al tegen een muur aan geknald zijn of in de bocht eruit gestuiterd zijn. Ook wilden we hier heel graag een keertje duiken. Dit speciaal hier omdat het in deze helft van het jaar er veel meer te zien is aan de oostkust. In het westen zijn zelfs de meeste duikscholen gesloten. Maar helaas, Jasper werd ziek en ik twee dagen later ook.. En het leuk ons niet echt verstandig met een hoofd vol snot ons diep in het water te vertonen. Dit stellen we dus nog even uit. Uiteindelijk hebben we hier dus vooral van het mooie strand genoten en ook nog een dagje cultureel gedaan in Trincomalee (wat niet heel erg bijzonder bleek te zijn).
Hierna zijn we doorgereisd naar Pollenaruwa, een andere oude hoofdstad van Sri Lanka. Onderweg hebben we nog een stop gemaakt bij een heet water bron. Dit was sowieso al erg gek, dan is het al belachelijk warm, en dan ga je ook nog naar warm water bronnen! Uiteindelijk bleek het niet veel te zien, maar wat dan wel weer leuk was; Teske en ik mochten met onze werkvisums voor de local prijs naar binnen! (Ik vertel er maar niet bij dat dit 10 rupees was in plaats van 50 rupees. Ofwel een besparing van wel 24 hele eurocenten!)
In Pollenaruwa ben ik de eerste middag hard bezig geweest met uitzieken. Zo ben je nooit ziek, en zo al voor de tweede keer in drie maanden. Maar gelukkig heb ik nog wel genoeg kunnen doen. We hebben hier vooral erg cultureel gedaan. In de oude stad zijn heel veel overblijfselen van oude stoepa’s, tempels en paleizen. Ook was het leuk om te zien hoe goed ze hier de rust bewaard hebben zo naast de drukke nieuwe stad. Zo waande je je toch meer in de oudheid van een eens zo grootste stad.
Inmiddels was het al 22 april en zijn we via Sigiriya naar Kandy gereisd. Sigiriya wordt ook wel de leeuwenrots genoemd. Dit is een grote rots/kleine berg die midden op de vlakte staat waar een vroegere koning zijn paleis bovenop gebouwd heeft als perfect te verdedigen plaats. En de toegang tot de top hebben ze zo gemaakt dat het net een leeuw is waar je onderdoor moet (tegenwoordig zie je alleen nog twee mooie poten). Na de Adams Peak was deze klim helemaal niks meer voor ons en we zijn hop naar boven gerend. Boven was het uitzicht erg mooi en van het paleis was weinig meer te zien, maar het was wel een erg mooie ervaring en een erg mooie plek.
De volgende plaats waar we sliepen was dus Kandy. Hier voelde ik mij voor het eerst in Sri Lanka erg op mijn plaats in een stad. Eigenlijk alle steden in Sri Lanka zijn druk, vies, praktisch en vooral niet mooi. Kandy had dit allemaal veel minder. Het is gebouwd rond een mooi groot meer en er valt genoeg te zien. Zo zijn we hier naar een dansvoorstelling geweest waarin allerlei traditionele Sri Lankaanse dansen werder opgevoerd, net als twee mannen die over hete kolen konden lopen (wat je met meditatie toch allemaal wel niet kunt doen). Ook moet je hier in ieder geval bij de tempel van de tand geweest zijn. Een heel mooie tempel waar een tand van Boeddha wordt bewaard. (Ik zal jullie de hele geschiedenis besparen, maar die is in ieder geval erg lang, en ik betwijfel of de tand er echt ligt). Maar het was wel weer grappig om te zien hoeveel bewaking er wel niet is voor een tempel, hoeveel Sri Lankanen er langsgaan en hoeveel lotusbloemen er wel niet geofferd kunnen worden.
De volgende reis was weer een erg lange. Vier verschillende bussen en zeven uur reizen om in Ella uit te komen. We hadden gelezen dat de natuur hier erg mooi zou zijn, en vooral, het zou hier een stuk kouder zijn! Nou en dit klopte! Ik heb gewoon onder een dekentje kunnen slapen zonder het warm te hebben, dichte schoenen kunnen dragen en ’s avonds een trui aan moeten trekken. Je zou er bijna van gaan genieten. Verder heb ik me erg verbaast in Ella. Het was inderdaad een erg mooie omgeving, maar je moet er wel van wandelen houden (wat ik dus absoluut niet erg vond!) Maar het gekke was wel, het stond echt bol van de toeristen! En dan ook nog veel groepen met jongeren. Ik snap nog steeds niet wat die daar allemaal deden. Misschien heb ik wat discotheken gemist? Of gaan ze iedere dag vier uur rijden naar het strand? Maar goed, wij hebben erg kunnen genieten van de koelte. We hebben tijdens een wandeling een erg mooie waterval gezien, heel stoer gelopen over de treinrails (echt de normaalste zaak van de wereld hier) en richting een grote rots gelopen. (Jasper en nog iemand die we tegen zijn gekomen onderweg hebben de berg nog heel stoer beklommen. Teske en ik hebben genoegen genomen met het prachtige uitzicht iets lager met een goed boek erbij).
Na een stop van een dag in Weligama om even wat spullen op te halen en weg te brengen op Hellabeem zijn we in Hikkaduwa uitgekomen. Hier wilden we poging twee doen om te gaan duiken. Maar jullie raden het al, de duikscholen waren hier dicht.. Helaas pindakaas. Dat wordt niet duiken voor ons. Misschien dat Teske en ik nog een weekend kunnen plannen naar de oostkust. Maar gelukkig waren we hier niet voor niets. De eerste dag hebben we heerlijk genoten van het strand. Momenteel is het hier laagseizoen, en dat is echt goed te merken! In een toeristische plek als Hikkaduwa zijn de stranden leeg, tentjes zijn open als ze er zin in hebben, je ziet alle winkeliers lekker met de beentjes omhoog hun winkel beheren en de guesthouses zijn uitgestorven waardoor je voor een erg lage prijs overal kunt slapen. Eigenlijk hadden we naar Sinharaja gewild, een rainforest, maar dit was echt teveel reizen. Dus zijn we vanuit Hikkaduwa een dagje naar een rainforest geweest in de buurt. Dit viel ons erg tegen. Op zich was het een leuke wandeling door het bos, maar daar bleef het ook wel bij. De enige beesten die we gezien hebben zijn mieren, vogels en bloedzuigers. Dus ook niet de moeite waard.
Hikkaduwa stond voor ons ook in het teken van de leuke winkeltjes. Zo kwamen we een man tegen die zelf opdrukken bedacht voor op T-shirts. Hier kon je zelf de print uitzoeken, het shirt en de kleuren en dan ging hij ze voor je maken. Echt super gaaf! Dus natuurlijk, Laurette heeft nu een shirt met een volkswagenbusje erop! Ook kwamen we een muziekwinkel tegen waarvan de verkoper meteen heel cool alle trommels liet horen. Hij bleek zelf een aantal cd’s op te hebben genomen met zijn band, wat ook nog erg gaaf klonk! Dus die moest natuurlijk ook mee.
Ook kwamen we hier in het dorp een echt Italiaans restaurant dat wordt gerund door Italianen. Het was toch wel weer erg lekker om een keer een heel goede pizza te eten.
Onze laatste stop was in Colombo. De hoofdstad van Sri Lanka. Hier hadden we vooral slechte verhalen over gehoord. Druk, groots en absoluut niet Sri Lanka. Nou dit is ons echt alles meegevallen! Sowieso kwamen we al aan op één mei. En alles bleek uitgestorven (erg gek als je drukte verwacht). Het bleek een Bevrijdingsdag/dag van de arbeid/iets dergelijks waardoor alles gesloten was. We kwamen terecht bij een oud vrouwtje dat een aantal kamers in haar huis verhuurde. Nou het was echt een oma. ’s Ochtends maakte ze zelf een ontbijtje klaar, er waren nog tijdschriften uit 1974 te vinden en iedere keer werd ons verteld dat we op onze spulletjes moesten passen, hoe we moeten lopen, en nog meer lieve bezorgde opmerkingen. Verder vonden wij het eigenlijk wel leuk om weer een keer in een moderne stad te zijn. Colombo is namelijk echt niet wat de rest van het land is. Het heeft veel hoogbouw, bij alles is in het Engels en de mensen zijn er erg vooruitstrevend. Echt een hele ervaring om weer moderne winkels te zien, net als de Europese prijzen.
We hebben er dan ook maar lekker van genoten en hier goed de toerist uitgehangen. Lekker veel winkeltjes kijken, gegeten bovenin een hotel met uitzicht op de haven, parkjes gehangen, naar de bioscoop geweest (volgens mij pas de tweede die ik tegengekomen ben in Sri Lanka) en rondgekeken in verschillende wijken.
Eén ding klopte helaas wel, de wegen zijn hier ontzettend druk. Op een gegeven moment moesten we naar de overkant van de straat, maar dit duurde nogal lang. Maar voordat we ook maar aan onze oversteek konden beginnen, boem, Laurette op de grond. Had een tuktuk me gewoon zomaar aangereden! Gelukkig ben ik er met wat schaafplekken en een lekkere blauwe heup vanaf gekomen. Maar je schrikt toch wel heel erg. Al was ik al zo voorzichtig met het verkeer hier, nu nog veel meer!
De laatste nacht hebben we in Negombo geslapen. Jasper moest namelijk gisteren weer terug naar Nederland en Negombo ligt hier mooi dichtbij. Gisterenochtend hebben we hem dus op het vliegveld afgezet, afscheid genomen en inmiddels is hij ook alweer veilig in Nederland aangekomen. Voor Teske en mij moest er nog een heel eind gereisd worden, want wij wilden ook die dag nog terug naar Hellabeem. Het was een laatste lange reis, maar uiteindelijk zijn wij ook weer terug. (Gek om te bedenken dat Jasper er maar een paar uurtjes langer over deed om naar Nederland te vliegen terwijl wij maar een derde van het land doorreizen). Waarna gisterenavond en vandaag de hele dag in het teken staat van schoonmaken, opruimen en kleren wassen. Vandaag is het eerste deel van de staff ook alweer aanwezig om de boel weer glanzend schoon te maken voordat de eerste jongens vandaag en morgen weer terug komen. En dan gaan onze laatste twee korte maandjes stage in, waar ik stiekem alweer erg veel zin in heb!
Ik merk dat het een ontzettend lang verhaal geworden is, maar ik had dan ook een maand lang leuke dingen gedaan zonder jullie op de hoogte te houden. Jullie zullen het er dus mee moeten doen. Het was wel enigszins een korte samenvatting, maar om alles te vertellen was gewoon echt teveel. Van de week zal ik als ik alle foto’s uitgezocht heb ook nog even een foto update doen.
Liefs Laurette!
P.s. Bedankt voor al jullie leuke berichtjes op mijn blog! Ik lees ze allemaal, maar reageren komt er niet echt van. Maar ik geniet er wel van, dus vooral mee doorgaan!

Yala Park, Matara en de bergen

Standard

Hoi hoi lieve allemaal,

Wat leuk dat jullie me nog steeds volgen! Ik vind het erg leuk om te horen en te zien dat zoveel mensen mijn verhalen lezen. Des te meer motivatie om te blijven schrijven!
Inmiddels zit ik al twee maanden in Sri Lanka. Aan de ene kant gaat de tijd hier echt super snel en kan ik me niet voorstellen dat het vrijdag alweer tijd is voor vakantie. (Voor de mensen die zich nu afvragen of ik hier niet altijd vakantie heb? Klopt volledig! Ik geef echt vier dagen in de week therapie met Teske samen, maar het voelt voor mij gewoon als vakantie. Ik mag de hele dag bewegen, met stuk voor stuk gezellige jongens, met mooi weer en in het Sri Lankaanse tempo. Dus eigenlijk heb ik vanaf vrijdag gewoon een ander soort vakantie).
Maar ook kan ik me niet voorstellen dat ik pas twee maanden in Sri Lanka ben. Ik voel me echt helemaal thuis hier op Hellabeem, en ik voel me al meer en meer Sri Lankaan.
Iedere ochtend start ik in ieder geval al met rijst en curry, met natuurlijk een heleboel chili, knoflook en uien. Ik huil nog steevast iedere ochtend tuiten met tranen, mijn neus stopt niet meer met lopen en het zweet breekt me uit. Ik ben bang dat mijn lichaam gewoon niet zo gebouwd is op heet eten, maar ik vind het wel erg lekker, dus ik blijf gewoon iedere dag stug alle sambal mee eten. Hebben de jongens hier tenminste ook dagelijkse grappen omdat er tenminste nog één witje is die inderdaad niet tegen heet eten kan.
Zo begin ik ook al steeds meer opmerkingen over te nemen van iedereen. Zo komt Harrie en whajooo inmiddels erg veel in mijn taal voor. Ik schud zelf nog niet druk met mijn hoofd wanneer ik praat zoals alle Sri Lankanen wel doen. Maar ik heb tenminste inmiddels wel door dat ze hier ja bedoelen wanneer je nee schud met je hoofd. (Je kunt je voorstellen hoeveel misverstanden dit zijn geweest..)
Ik probeer iedere dag een aantal woordjes Singalees te leren. Ik heb al lang ontdekt dat ik nooit hele zinnen kan leren hier. Daar is de taal toch echt te anders dan de Europese talen. Maar woorden samen met handen en voeten werk is toch al een stuk beter communiceren!
Eten doe je hier met je handen. En daar geniet ik dus ook met volle teugen van! Eindelijk legaal lekker klooien met je eten. En ik ben zelf eigenlijk ook best trots hoe dit gaat. Ik hoef er vrij weinig meer bij na te denken.
Eigenlijk loop ik hier op het terrein van Hellabeem weinig meer op schoenen of slippers. Op je blote voeten is namelijk zoveel makkelijker. Ik zal nooit zo gemakkelijk over stenen lopen als de mensen hier. Maar ik merk wel echt dat het steeds makkelijker gaat.
Onze stage verloopt allemaal goed. Niet heel veel bijzondere dingen, dus ik zal het hier houden bij de weekenden wat ik daar allemaal beleefd heb. Wat wel erg vervelend was dat een week lang er belachelijk veel zieken waren. Vijf jongens waren naar het ziekenhuis geweest om te kijken of ze een operatie konden gaan krijgen. Maar hier schijnt het erg normaal dat je vooral ziek wordt van ziekenhuizen. Nou dit keer klopte dit als een bus! De dag erna was de eerste ziek, en een week later was bijna iedereen ziek! Ik denk dat alleen 5 jongens er onderuit gekomen zijn. Deze week ben ik er ook achter gekomen dat het hier erg normaal is om bij ieder griepje naar het ziekenhuis te gaan. Ik denk dat ze in een week tijd wel 7 keer naar het ziekenhuis gecrost zijn met een lading zieke jongens. Teske en ik hebben wonder boven wonder ook helemaal nergens last van gehad. Dus dat was wel fijn. Maar je kunt je voorstellen dat dit rustige stagedagen zijn geweest..
Twee weken geleden heeft Therese (de fysiotherapeut die hier ook al vrijwilliger is voor een aantal weken) het voor elkaar gekregen om nog 2 weken langer in Sri Lanka te blijven. Erg gezellig! We hebben veel weekenden dus met z’n 3e doorgebracht.
Al was het de 17e maart met wat meer. Een van de jongens had een nieuw broertje gekregen. Maar hij kon niet naar huis om hem te bezoeken. Als je in een rolstoel zit zal een bus namelijk nooit voor je stoppen, en een tuktuk is te duur. Wij besloten dat we eigenlijk ook graag naar het Yala national park wilden, wat vlak bij zijn woonplaats ligt. Met z’n 5e (Chana, de jongen met nieuw broertje, Sameera, de fysiotherapeut, Therese, de andere fysiotherapeute, Teske en ik) zijn we dus midden in de nacht vertrokken in één tuktuk. Alleen dit was al lachen gieren brullen. Chana en ik hebben afgewisseld om in de miniachterbak te zitten, en dan met vier personen op de achterbank. En dan om 3 uur ’s nachts. En het leek zelfs koud! Dat zijn we hier helemaal niet meer gewend.
De hele ochtend hebben we doorgebracht in het national park. Met een jeep zijn we het park doorgereden en hebben een heleboel dieren gezien. Ik hoopte erg op een olifant, en dat is zelfs drie keer gelukt! Maar we bleken nog veel meer geluk te hebben, want we hebben ook een jaguar gespot, die eigenlijk erg schuw zijn. Al met al een perfecte dag! Voordat Teske en ik op de bus terug zijn gestapt (overdag met 30 graden ruim in één tuktuk leek ons niet een geslaagd plan) hebben we nog met z’n alle gepicknickt bij een mooi meer met rijst en curry. Dit werd erg leuk gevonden door alle mensen die voorbij kwamen. Maar die zijn dan ook niet gewend aan cultuurgemengde gezelschappen waarbij de witten ook nog met de handen eten ook! En zomaar met pepers.
Het weekend erop zijn we naar Matara geweest. Net even buiten Matara staat namelijk een tempel waarvan de monnik via via Hellabeem heeft aangeraden aan Therese. Daar moesten we natuurlijk even een kijkje nemen. Er bleek hier een school opgezet te zijn net na de tsunami om de kinderen die toen ouderloos werden te scholen. Inmiddels is het een school voor alle kinderen, maar het blijft een mooi initiatief.
Zondags hebben we ons gewaagd aan iets anders waar Sri Lanka om bekend staat; de Ayurvedische geneeswijze. Ofwel, voor ons een massage volgens de Sri lankaanse wijze. Ofwel heerlijk ontspannen om er vervolgens weer een week tegenaan te kunnen!
Het afgelopen weekend was het natuurlijk Pasen, en wij wilden eens proberen of we er een Europese traditie erin konden brengen. Dus we hadden een heleboel eieren en verf gekocht en alle jongens die wilden opgetrommeld om mee te doen. Nou het schilderen was één groot succes! Een beetje met verf kliederen is natuurlijk ook al snel goed. Maar het feit dat je eieren gaat verstoppen om vervolgens net zo hard weer op te zoeken,,, Volgens mij denken ze hier nu echt dat we een beetje gek zijn. De meeste eieren hebben we uiteindelijk zelf verstopt om net zo hard zelf weer op te zoeken. Maar wat maakt het uit, we hebben het in ieder geval geprobeerd!
Ook hebben we zaterdag nog gesurft. Of nouja, ik heb getracht te gaan surfen.. Ik heb inderdaad een surfboard gehuurd en ben het water ingelopen. Maar ik was toch echt even vergeten dat er veel kracht zit in golven en dat je te allen tijde je board goed vast moet houden. En ja, dat vergat ik dus even. En daar klapte mijn duim dubbel. Daar ging mijn surfavontuur voor die dag. Inmiddels voel ik mijn duim nog steeds, maar ik moet zeggen dat het me alles meegevallen is! Ik kan gewoon alweer met mijn handen rijst eten, dus niks aan het handje.
Zondag zijn Teske en ik mee geweest met Jan en Helène naar de bergen. Zij hebben op 3 uur rijden vanaf Hellabeem een huisje in de bergen waar ze zo nu en dan naartoe gaan. Nou dit was het avontuur wel. Helène had ons al gewaarschuwd dat er geschrobd zou moeten worden het eerste uur, want ze waren er al drie maanden niet meer geweest. Nou geen probleem natuurlijk. Maar het werd toch allemaal wat meer toen we erachter kwam hoeveel mieren zich er genesteld hadden. Inmiddels ben ik hier al heel wat beesten gewend, maar dit was wel heel erg! Ik trok het zeil van een bed af, en het zag echt zwart van de mieren. We hebben met z’n vieren dus de eerste twee uur gevochten tegen de mieren; maar gelukkig hebben wij gewonnen! En konden we ’s nachts dus rustig gaan slapen.
Ik heb wel erg genoten van deze minivakantie in de bergen. Het was er zo’n kleine tien graden kouder wat al even heel fijn was na 2 maanden zweten. En wat een prachtig uitzicht! Zondags hebben we een mooie wandeling gemaakt tussen de theeplanten door en over alle heuvels. Ik vond het erg fijn weer eens wat meer actief te zijn zonder dat je je de hele tijd zo loom voelt van de warmte.
Zo, dat was weer een zeer beknopte samenvatting van wat ik hier allemaal beleefd heb de afgelopen weken. Het blijft lastig om te beschrijven, want er is zoveel meer wat ik allemaal wil vertellen. Maar dan zou het verslag wel tien keer zo lang worden. Dus voor de lange samenvattingen zullen jullie moeten wachten tot ik terug ben ik Nederland over drie maanden.
Vrijdag gaan alle jongens naar huis voor de vakantie en ga ik Jasper ophalen op het vliegveld, en dan begint de vakantie echt! We hebben een heleboel wat we graag willen zien en doen hier in Sri Lanka. Dus wij zullen de vier weken wel doorkomen. Jullie zullen dus even moeten wachten op een nieuw verslag. Tot dan!

Liefs Laurette